Week 5: Bellignies – Treignes

10 Augustus: Bellignies – Villers-Sire-Nicole : 27,33 km

Vroeg uit de veren vandaag (3:20) om de hitte te snel af te zijn. Er stonden +22 km op het menu, wat neerkomt op ruim zes uur te gaan, inclusief pauzes. En er beginnen nu ook hoogtemeters bij te komen…

 

Mijn tent was nog kliedernat, want van 23:45 tot 1:30 had het stevig geregend en geonweerd. Daardoor had ik maar weinig geslapen.

 

Om 4:45 toog ik op weg, Petzl koplampje om het hoofd want het was nog stikdonker. Het begin van mijn tocht was bosrijk en moet het mooiste geweest zijn, maar in het donker zie je niet veel van het landschap. De rust en stilte van de nacht buiten voelen wel weldadig aan.

 

Tegen dat het licht werd, slofte ik door een monotoon ruraal landschap met weiden, aardappel- en maisvelden en gemaaide korenvelden. Geen boom meer te bespeuren. Ik had een erg gelukkige engel gediend dat de zon er maar tegen 12 uur door kwam. Maar wegens de vochtigheid na het onweer was het erg zweterig weer.

 

 

In Villers-Sire-Nicole had ik ook chance: er was een bakkertje dat niet op Google maps stond. Ik kon nog wat lekker maar ongezond proviand inslaan. Beter iets dan niets.

 

Rond 12:30 bereikte ik Camping le Avallees, waar ik botweg de toegang geweigerd werd. Weer eentje om aan onze ‘pas sympa’ zwarte lijst toe te voegen. Wegens Covid 19 mochten er alleen jaarkampeerders in, maar dit stond niet aangekondigd op hun website. Ik moest maar gaan wildkamperen, zei de uitbaatster. Ze was wel zo vriendelijk mijn waterzak te vullen, want die was wegens het broeierige weer helemaal leeg geraakt. Ik trok een selfie met de camping op de achtergrond om eventueel aan de politie te kunnen bewijzen dat ik me er aangeboden had, want wildkamperen is hier verboden. Dit alles net op het heetste moment van de dag en met 26 kilometers in de vermoeide benen.

 

Ik wandelde dan maar het achterliggende bos in en besloot aan lokale bewoners te vragen of ik op een van de nabije weilanden mocht kamperen.

 

Eerst kwam ik een vissersterrein tegen waarop enkele caravans stonden. Aan de ingang hing een telefoonnummer om in te schrijven voor een feest op 15 augustus. Ik belde om te vragen of ik er een nachtje mocht staan, maar dat ging niet wegens dat feest. Ik mocht er wel wat in de schaduw uitrusten van mijn lange trek, maar niet overnachten.

 

Na die rustpauze liet ik mijn rugzak daar liggen en ging verder in de buurt vragen of ik mijn tent ergens mocht plaatsen.

Al in de eerstvolgende woning had ik geluk: Thomas, Nicolas en border collie Loki (Noorse godin) kwamen net het tuinpad afgewandeld en ze reageerden heel enthousiast op mijn vraag. Ik beleefde er een fantastische namiddag en avond.

 

Meer over hen op de Sponsors blog pagina: Thomas&Nicolas

Giften voor mijn staptrektocht voor Straatverplegers vzw kunnen via hun website, met vermelding ‘gift staptocht eva’. Veel dank.

Voor giften:
Straatverplegers/Infirmiers de rue

11 Augustus: Villers-Sire-Nicole – Solre-sur-Sambre: 19,6 km

Om 8 uur verliet ik enigszins met pijn in het hart de gastvrije haard van Thomas en Nicolas. Ze hadden me een oud smokkelpaadje naar het Belgische Rouveroy gewezen dat me een grote asfalt-omweg via Villers-Sire-Nicole bespaarde.

 

Op die landweg kwam ik Jean-François met zijn toffe hond Gus tegen. Elke morgen maakt hij per fiets een rustig ommetje met Gus, die vrij mag rondlopen, om het welzijn van zijn weidekoeien te inspecteren. De enigszins onstuimige Gus draagt een elektronische halsband waarmee Jean-François hem van op afstand onder controle kan houden indien passanten schrik hebben van loslopende honden.

Ik gaf al van ver aan dat hij Gus niet hoefde aan te lijnen en we sloegen een ‘hondenpraatje’. Van het ene praatje kwam het andere. Jean-François werkte een jaar voor de Vlaamse Boerenbond (AVV), maar zag daarna een kans om een eigen hoeve uit te baten in Rouveroy. Een kans die hij met beide handen greep. Hij houdt van het plattelandsleven.

 

Tijdens zijn ochtendrit langs zijn koeien raapt hij ook altijd de blikjes op die hier jammer genoeg veelvuldig in de bermen liggen.

 

 

Ik gaf Jean-François een flyertje en hij toonde veel appreciatie voor mijn voettocht en het werk van Infirmiers de Rue asbl. Hij zou zijn echtgenote vragen een fiscaal aftrekbare gift te doen. ❤️❤️

 

Kort daarna vond ik terug aansluiting op het Belgische GR netwerk, met name GR 129. Dit resulteerde in wat extra kilometers, maar dankzij de goede wegmarkeringen verlies je aan kruispunten geen tijd aan GPS staren. Dank aan alle lokale vrijwilligers van vzw OpWeg en haar Waalse tegenhanger die deze paden onderhouden.

 

Omdat ik later vertrokken was, kreeg ik sneller last van de hitte, maar dankzij de overvloedige nachtelijke regenval waren er genoeg plassen om mijn nekbeschermer regelmatig in onder te dompelen voor verkoeling.

 

Onderweg kwam ik een koppel uit Berchem (mijn woonplaats!) tegen dat de GR in de andere richting volgde. Ze hadden nog een lange strek te gaan tot Mons, gelukkig gepakt met lichtere rugzakken.

 

Er zat ook een ‘netelig’ stukje in de GR. Op een gegeven moment dacht ik dat ik een anti-reumatische ‘netelstreling’ kreeg, maar de pijn leek toch nogal heftig. Een wesp had zich inderdaad op mijn kuit geïnstalleerd…. Een mooie gelegenheid om de efficiëntie uit te proberen van een rollerstickje met essentiële oliën dat ik aangeschaft had na een 30-tal gezwollen beten op mijn Q van mieren die zich in Ieper toegang tot mijn tent verschaft hadden. De wespenbeet zwol niet op, maar ik heb er het raden naar of dit dankzij de werking van de rollerstick was.

 

Vlak voor Solre-sur-Sambre moest ik 2,5 km omlopen naar de volgende brug over de Samber omdat het lokale sluisbruggetje hersteld werd. In volle zon en net toen ik de laatste teug uit mijn waterzak had gezogen…. Tegen dat ik de dorpskom bereikte, was ik redelijk oververhit en dorstig. Café Clé de Sol had zijn wekelijkse rustdag, maar ik zag er beweging. De sympathieke uitbater — wiens voornaam ik vergat te vragen — schonk me een gekoelde fles plat water van 2 liter. Deed dat even deugd!

 

 

Mijn tentje staat vannacht in de tuin van Hélène. Meer over haar op de Sponsors Blog pagina: Helène

 

Dit verslag va de dag heb ik helemaal geschreven met mijn voeten en kuiten in het koele water van de Thure, op terugweg van het plaatselijke kruideniertje. Heerlijk verfrissend, alle vermoeidheid uit mijn beentjes! 😊

12 Augustus: Solre-sur-Sambre- Thirimont : 12,8 km

Vandaag had ik wandelgewijs een “off-dag”. Mijn rugzak leek veel zwaarder dan normaal, hoewel er maar één pakje havermout was bij gekomen. Mijn benen voelden aan als zaagmeel. Vraag me niet waarom, ik had dinsdagnamiddag goed gerust, had ’s nachts goed geslapen en om 7 uur was het nog niet te warm. Ik denk dat er te weinig zuurstof in de lucht zat wegens de aanhoudende hitte.

 

Mijn huidige gastvrouw Sandrine zei dat het nog niet geregend had, de regenstormen zijn hier niet gepasseerd. Regen brengt altijd wat meer zuurstof in de lucht… Gelukkig had ik vandaag maar een 12-tal km te gaan.

 

De middelste 8 km van het parcours waren blakend heet: over een plateau met onmetelijke korenvelden. Wanneer er eens een boom stond vond ik het altijd de moeite waard die te fotograferen, omdat ze zo zeldzaam waren. Er was ook helemaal geen bewoning, enkel goudgele velden doorsneden met brede grintwegen. Het was heel mooi, moest het er maar niet zo heet geweest zijn.

 

Het enige dat ik tegenkwam was een klein kapelletje met een heel mooi verweerd stenen heiligenbeeldje. De tekst was niet meer leesbaar, waarschijnlijk is hij de patroon van de landbouw.

 

Zo’n 300 meter naast de GR lag de zoom van een bos, maar volgens Osmand GPS bleken daar geen paden door te lopen.

 

Toen het pad even de bosrand raakte, dook ik voor geruime tijd het bos in om weer bij mijn positieven te komen. Zon of schaduw, wat een verschil! De talrijke sluipwespen en vliegjes nam ik maar voor lief. Ze hadden blijkbaar medelijden, want ze hebben me niet gestoken. 😊

 

 

Na die schaduwpauze ging het iets beter, en bijna aan het einde van de lange korenveldweg stonden koeien en kon ik mijn pet-airco in hun drinkbad nat maken. Een frisse nek, dat maakt al meteen een groot verschil uit! De laatste 4 km verliepen dan ook iets vlotter.

 

In de grote tuin van Boris en Sandrine sta ik achteraan in een schaduwrijk bosgedeelte. Voor vanavond laat ik een pizzaatje uit het naburige Beaumont komen, want mijn eetvoorraad is weer fel geslonken. Vandaag ben ik geen enkele winkel tegengekomen. Er was één kruideniertje, maar daarvoor was ik vanochtend veel te vroeg. En wachten met de nakende hitte was geen optie.

 

Meer over hen op de Sponsors blog pagina: Boris&Sandrine

13 augustus: Thirimont – Vogenée: 23,9 km

Om 4 uur uit de veren en om 5:30 op pad: er stonden +22 km op het menu en, hoewel er iets minder warm weer voorspeld was, verkoos ik enkele gegarandeerd frisse ochtenduren boven de minder betrouwbaar voorspelde temperatuursdaling. Juiste beslissing: tot 10 uur bleef de zon versluierd door nevel, maar daarna ging het kwik pijlsnel de hoogte in tot 34° in de schaduw in de namiddag.

 

Mijn rugzak had vandaag weer zijn normale gewicht en het zaagmeel was uit de benen. Oef, ik had maar één “downdag” gehad gisteren.

 

De zonsopgang was speciaal, af en toe gluurde de zon door een spleet in het wolkendek. Ik liep over een plateau en zag schimmig in de verte de kerktorentjes van de dorpjes die ik nog moest passeren.

 

 

Twee reeën, enkele hazen en een grote spreeuwenwolk over de gemaaide velden animeerden de ochtendstilte. Jammer genoeg te ver verwijderd om te kunnen fotograferen.

Ik passeerde achtereenvolgens de dorpjes Clermont, Castillon en Fontenelle.

 

Tegen 11:40 was ik in Warcourt. Ik passeerde een Chinees restaurant dat om 12 uur opende en besliste te wachten om voor ’s avonds een uithaal-groentengerechtje mee te nemen. Iets lichter en gezonder dan altijd maar pizza’s.

 

De laatste 3 km van de Chinees naar Camping Le Cheslé verliepen via Rue du Calvaire en het was ook echt een calvarietocht: bergop over beton in volle zon.

 

De straat stond vol katholieke gedenktekens. Eerst passeerde ik Basiliek Saint Materne, waarvan de oudste gedeelten dateren van de laat-12de eeuw. Het is een Maria- bedevaartsoord omdat de maagd daar ooit in een boom verschenen is.

 

Daarna volgde een kerkhof met aan de ingang een dreiging aan zondaars dat god hun wandaden betaald zou zetten. Wat mij betreft was het kerkhof me welgekomen. Het bracht me verkoeling omdat ik mijn pet-airco er kon bevochtigen aan een kraantje, waardoor de calvarietocht iets dragelijker werd.

 

Daarna volgden nog een kapelletje en wat kruisbeelden.

Tegen 14 uur arriveerde ik in Camping Le Cheslé, waar ik heel hartelijk ontvangen werd.
Meer over deze toffe camping op de Sponsors Blog pagina: Camping Le Cheslé

14 augustus: Vogenée – Sautour: 27,1 km

Kort verslagje vandaag want de pijp is stilaan aan het uitdoven, hoewel ik vanmorgen tot 5:30 heb uitgeslapen .

 

Belangrijkste feit is dat ik vandaag de drempel van 500 km overschreden heb. 520 km om juist te zijn. Nog even en dan ben ik ongeveer in de helft, hoewel ik nu nog niet kan inschatten hoeveel kilometers me nog te wachten staan op die kronkelende GR routes.

 

Het eerste dorpje dat ik op weg naar Philippeville tegenkwam was Yves-Gomezée.

De GR slingerde daarna over een rustige grintweg door de velden, maar er was altijd autogedruis te horen omwille van de drukke wegen in vlakbij. Mijn toeschouwers waren een grazende vlucht ganzen en een piepklein kikkertje, nauwelijks groter dan een kiezel. Ik kreeg ’s ochtends een drietal lichte regenbuitjes over me heen.

 

In Philippeville had ik eindelijk eens wat meer keuze qua voedselaankopen want er was een Carrefour. Ik ging er ook een kleinigheidje eten.

 

Daarna moest ik met een zwaardere rugzak verder, waardoor mijn onderrug links wat begon tegen te wringen. Waarschijnlijk niet onterecht…. Hopelijk morgen beter na een nachtje rust. Een nieuw lichamelijk aandachtspunt. Er begint sleet op te komen…

 

 

Ik overnacht in de grote tuin van Karl in Sautour, vlak naast een mooie vijver. Ik hoor de eenden en ganzen scharrelen en smakken rond mijn tent.

 

Meer over deze bijzondere plek op de Sponsors blog pagina: Karl’s Animal Farm

15 augustus : Sautour – Matagne-la-Petite : 13,3 km

Toen ik vanmorgen opstond voelde ik meteen dat de pijn in mijn bekken/onderrug links nog niet verdwenen was. Ik moest voor de foto op zoek naar Karl, die weer ergens ten velde bij de dieren zat. Het pijnlijk knagend gevoel bij elke stap was er nog, zelfs zonder rugzak….

 

Daarom besliste ik de GR, die opnieuw een grote omschrijvende beweging maakte, rechts te laten liggen en de kortere fietsroute van 13 km te nemen naar Matagne-la-Petite.

 

Het eerste dorpje dat ik passeerde was Villers en Fagne. Het was op zijn Saint-Marie’s (OLV Hemelvaart) uitgestorven. In een privé voortuintje stond een heuse Mariagrot.

 

Tijdens mijn lunchpauze op een boomstronk in het bos vergat ik de dagelijkse ‘rustfoto’ te nemen. Daarom nam ik voor de verandering eens een selfie met de rugzak op mijn rug, in plaats van dat ik op mijn rugzak zat.

 

Vanaf Matagne-la-Grande volgde ik de Ravel (spoorweg getransformeerd in een weg voor traag (reis)verkeer) tot Matagne-la-Petite. De spoorlijn (<1864) werd eerst alleen voor goederenvervoer gebruikt (kalksteen). Toen er meer fabrieken kwamen, vervoerde hij ook passagiers, vnl. fabrieksarbeiders. In de jaren ’70 werd de spoorweg afgebroken en sinds 1996 kreeg hij een herbestemming als Ravel.

 

Morgen zondag gun ik mijn lijf een dagje recuperatie.

16 augustus: Le petit magasin

De campingbaas had me gisteren gezegd dat ik eetwaren kon kopen ‘au petit magasin tout près’. Naar beneden en dan rechts.

 

Aan de overzijde van de vallei, op enkele honderden meters van de camping, zag ik inderdaad enkele huizen rechts van de weg.

 

 

Vanmorgen ging ik daar dan op mijn sletsen (slippers) heen, in de hoop een stuk fruit te bemachtigen. Geen “petit magasin” te bespeuren. Enkele bewoners die hun auto’s aan het wassen waren, informeerden me dat “le petit magasin” in Treignes was, zo’n 2 km verder. Toen slofte ik maar terug naar de camping.

 

Maar hoera! Toen ik het nog even nakeek, bleek Le petit magasin in Treignes zich naast het restaurant Montjoie te bevinden waar ik voor vandaag (zondag) een tafel had gereserveerd om 18 uur. De campingtaverne had namelijk buiten een portie frieten niets voor vegetariërs. Zelfs geen blad sla…. Eén keer friet op zaterdagavond volstond wel.

 

Het winkeltje zou op zondag tot 18:30 geopend zijn, verzekerden enkele kampeerders me. Perfecte timing om mijn aankopen net voor mijn diner in het restaurant te doen en morgenvroeg vorstelijk te kunnen ontbijten.

 

Het onweer was voorbij en tegen 17 uur toog ik welgezind naar Treignes, maar wel beter geschoeid. Le petit magasin was een AD Delhaize! Driewerf hoera, die hebben wel wat, dacht ik! Maar zoals op de foto blijkt was de zaak op feestdagen gesloten. ☹ Weer kin kloppen …

 

Ik dacht dan maar een dessertje met fruit te nemen in restaurant Montjoie, maar al hun fruit was op…. Druk Sainte-Marieweekend (OLV Hemelvaart) achter de rug. Gelukkig kon ik er wel een verse sla eten.

 

Omdat het winkeltje gesloten was, kon ik om 18:00 nog even kort het Musée des sabots (Ecomusée du Viroin) binnen springen. Hierover volgt morgen een apart fotoverslag, omdat ik onvoldoende tijd had om alle infopanelen te lezen. Maar er waren wel heel modieuze en speciale klompen te zien!

 

 

Morgen moet ik weer even in Frankrijk naar een camping, want de ‘Welcome to my garden’ tuin die ik aan de Belgische kant van de grens contacteerde reageerde niet. Uit voorzorgen heb ik de Franse campingbaas wel eerst even gebeld om te vragen of ik welkom was.

 

Zes kilometer voor een lekker slaatje. En morgenvroeg havermout met water…. Maar de landschappen maken alles goed.

Flitsbezoek aan Ecomusée de Viroin – Treignes.

 

Slechts een half uur voor sluitingstijd.

Op de benedenverdieping een volledig overzicht van de geschiedenis van de klompenmakerij, van artisanale tot machinale productiemethodes.

Op de bovenverdieping een overzicht van oude ambachten, allemaal tentoon gesteld in aparte kamertjes.

 

Een gemoedelijk en behapbaar museum dat zeker een langer bezoek waard is. ’s Zondags demonstratie met de klompendraaiende machines.

Er staat een beetje meer uitleg bij de foto’s.

 

Meer info: https://www.ecomusee-du-viroin.be/

 

Galerij Week 5: Wallonië

Klik op de foto om te vergroten.

2020-Week 5

Flickr Album Gallery Powered By: WP Frank