Week 15 : Trimdon – Kildale – Hull – Antwerp

Klik HIER om de foto’s van WEEK 15 te bekijken

Joris De Fraeye

 

Toen ik vorige maand de rekeningstand van Reach Out nog eens nakeek, zag ik dat er 104€ was bij gekomen. Geen afgerond bedrag zoals gewoonlijk bij online giften. Achter die gift zit dan ook een heel speciaal verhaal…

 

Ik leerde Joris De Fraeye in februari kennen tijdens een fotopresentatie over mijn fietstocht naar de Noordkaap bij Boeddhistisch centrum Ehipassiko.
Hij vertelde me toen dat hij vorig jaar van zijn thuis naar Santiago de Compostela fietste, en dat hij dit jaar in oostelijke richting zou rijden. Joris fietste inderdaad heel Duitsland door, stak het voormalige IJzeren Gordijn over naar Tsjechië en Hongarije en keerde terug via Oostenrijk.

 

 

Niets abnormaals, zou je denken, voor een doorwinterde lange-afstandsfietser, ware het niet dat Joris een autisme spectrum stoornis heeft. Al twee jaar achter elkaar heeft hij de grote sprong in het ongewisse gewaagd en een verre solofietsreis ondernomen, met alle onzekerheden en onvoorziene omstandigheden die daar onvermijdelijk bij horen. Niet evident voor iemand met ASS. Hij WhatsAppte me onderweg dan ook enkele malen dat hij erg verdrietig, verontrust of angstig werd, op het paniekerige af, door omstandigheden die hij niet verwachtte. Hij wijzigde ook zijn route en stapte af van zijn oorspronkelijk, goed voorbereid plan. Dat betekent wel wat….

 

Maar nu terug naar het verhaal van de gift. Op 31 juli ontving ik van Joris een ingesproken selfie filmpje waarin hij aankondigde dat hij de studies van Cipriano zou sponsoren a rato van 5ct per door hem gefietste kilometer. Hij legde in totaal 2.078 km (en 15.000 hoogtemeters) af op minder dan 5 weken. Hij fietste zich letterlijk heel wat armer, want een gift van 104€ is niet niks. Maar voor de tweede keer trapte hij zich veel ervaringen en zelfvertrouwen rijker.
Mijn pet af en veel dank voor zijn gift, vriendschap en solidariteit.

 

Joris kan een inspiratiebron zijn voor andere mensen in zijn situatie en hij is daarom van plan met zijn verhaal van 5000 km solo-fietsen door Europa naar buiten te treden, ofwel online met tekst en filmpjes, ofwel met een fotopresentatie, of een combinatie van beide.

Wie interesse heeft in zijn verhaal kan joris contacteren via een privé chatberichtje.

 

Soms kun je Joris ook vinden op de Facebookstek van Tijdschrift De Wereldfietser/De Vakantiefietser. De place to be trouwens voor alle Nederlandstalige fietsreizigers.

 

Dank vanwege Cipriano voor je gift, Joris, en ook voor je inspirerend voorbeeld.

 

Ehipassiko Boeddhistisch Centrum

 

Tijdschrift de wereldfietser / de vakantiefietser

 

Maandag 26 augustus : Trimdon – Kildale (43 km)

 

De camping waar ik overnachtte was er nog een van de oude stijl: een grote weide, geen elektriciteitsaansluitingen en maar heel rudimentaire sanitaire voorzieningen. De bezoekers waren allemaal tentkampeerders, maar niet allemaal van het rustige type: wegens de bank holiday maandag lagen er rond sommige tenten al veel lege bier- en wijnflessen, en de decibels gingen gelijk evenredig omhoog met het aantal lege flessen . Gelukkig keerde iets na tienen de rust weer, iedereen respecteerde blijkbaar het campingreglement.

 

Wat wel nog tot een stuk na middernacht doorging waren de landbouwtractoren. De boeren draaien met het stabiele droge weer nu driedubbele shiften om hun oogst droog binnen te halen.

 

 

De eerste 10 km vandaag verliepen vlak over een goed sintelpad langs een oude spoorlijn. Het stationnetje was herbestemd als café. Daarna volgde weer zo’n ellendig single track wegeltje met dichte begroeiing, waar ik op een glad slijkstukje onderuit ben gegleden. Gelukkig landde ik op een zacht netelbed, maar ik kon wel verder met prikkende armen en benen. Een netelbad blijkt echter goed te zijn tegen reuma. Enkel mijn rechterduim heb ik een beetje verzeerd, dat is wat lastig bij het schakelen.

Om Middlesbrough door te geraken was het weer veel draaien en keren langs vrij drukke wegen, maar daarna kreeg ik uitzicht op de heuvels van het North York Moors National Park, die ik morgen op en over moet.

 

Op 500 meter voor de camping ging ik een tweede keer onderuit op een weg met grote losse keien, gelukkig zonder bijkomend lichamelijk letsel. Twee totters op één dag, het was mijn dagje wel…. De slechte Britse fietspaden doen me al uitkijken naar mijn twee laatste fietsdagen in Nederland…

 

Morgen hoop ik nog wat mooie landschappen te kunnen trekken. Het zicht op de zonsondergang vanuit mijn tent is alvast veelbelovend.

 

Dinsdag 27 augustus : North York Moors – Thirsk (46 km)

 

Rondje North York Moors en via grote baan naar Thirsk
Vandaag zat het weer niet echt mee.

Om zeker te zijn dat GoogleMaps fietsnavigatie me niet opnieuw via onfietsbare paadjes zou sturen daarboven op de Moors, legde ik het voorgestelde traject eerst voor aan de eigenaar van de camping. Die zei dat er enkele grintwegen zouden in voorkomen, maar goed befietsbaar.

 

De steile klim over de eerste kilometers verliep over een mooi asfaltbaantje, dan volgde er een steile duik naar een hoeve in een vallei, en daarna eindigde het asfalt en begon de miserie opnieuw over van die groffe grintwegen met veel stenen, putten en groeven, en dan nog eens steil klimmen en dalen er bovenop.

 

 

Op een gegeven moment wilde GoogleMaps me links sturen over een vaag zichtbaar wildpaadje bergop en dwars door heidestruiken. Onmogelijk om daar een bepakte fiets doorheen te duwen, dus ik besliste de grintweg verder te volgen en wel te zien waar ik uitkwam. Op een gegeven moment kwam ik aan een T-kruispunt. Ik wist dat links de juiste richting was, maar volgens alle digitale kaarten die ik geladen kreeg, liep die weg een heel eind verder dood.

 

Links ging het steil naar beneden, maar ik zag dat vanuit die vallei een steile asfaltweg de volgende heuvelrug opging. Een betere weg om te fietsen(duwen), dus vanaf die asfaltweg zou ik wel verder geraken.
Net toen ik aan de klim over de asfaltweg wilde beginnen, kwam ik de Nederlanders tegen die naast mij op de camping stonden. Zij waren een wandelingetje gaan maken en ik bevond me dus terug vlak bij mijn vertrekpunt. Toen ik bovenaan de asfaltweg aankwam, herkende ik inderdaad dat het daar was waar ik de steile duik naar een hoeve had genomen, waarna het ruige gedeelte begon.

 

Ondertussen was het al na 13 uur en een tweede poging om in de namiddaghitte een overtocht over de Moors langs een andere weg te ondernemen, zag ik niet zitten. Omdat ik morgen absoluut in Hull moet geraken, achtte ik het veiliger in de buurt van een spoorlijn te blijven, en die zijn er niet aan de andere kant van de Moors.

 

 

Enkele locals raadden me aan richting York te fietsen (80 km) en daar een trein naar Hull te nemen. Dit heb ik gedaan, en niet via de cycle route, want die liep volgens de locals weer over moeilijke en steile grintwegen. Er zat niets anders op dan een 30-tal kilometer drukke A wegen te volgen. Gelukkig lag er naast de autostrade-achtige A19 een strookje van een halve meter breed waar ik een beetje uit de weg van de voorbij razende auto’s en vrachtwagens kon rijden.

 

Vanaf Tirsk kon ik opnieuw via kalmere wegen, nog een 50-tal kilometer tot York. Het was nog geen zes uur en ik wilde er nog een 30-tal rijden, toen de hemel gitzwart begon te kleuren. Er was inderdaad onweer voorspeld. Na Tirsk ben ik dan maar de eerste de beste camping ingeduikeld, want nog in een zwaar onweer verzeild geraken zag ik na deze dag niet meer zitten. En uiteindelijk zijn er tot nog toe uit die donkere wolken nog maar enkele spatjes gevallen…

Dus morgen vroeg uit de veren om die laatste 50 km tot York te fietsen, en daar is er om het uur een trein naar Hull. Dat moet lukken…

 

En volgend jaar schaf ik me een goede fiets-GPS aan. Geen farcen meer met GoogleMaps of met een Osmand die geen kaarten wil laden net wanneer je ze echt nodig hebt…

 

Woensdag 28 augustus : Thirsk – York (48 km)

 

Het onweer waarvoor ik vroeger dan gewenst in een camping gedoken was barstte uiteindelijk na 22 uur toch nog uit, met veel regen en enkele ferme donderslagen. De regenvlagen hielden rond zes uur gelukkig op, zodat ik droog kon ontbijten.

 

Om 8:30 vertrok ik voor de laatste 50 km op Engelse bodem. Toen ik mijn laatste kilometers fietste in Ierland, Schotland en de Hebriden overviel me telkens een zekere ‘tristesse’ omdat die (ei)landen en hun bevolking me enorm aanspraken. Hier in Engeland had ik daar geen last van, van wat ik van dit land gezien heb vind ik het geen aanrader voor een lange- afstandsfietser, althans niet op de routes die ik volgde. Er zijn natuurlijk prachtige dorpen, stadjes, kusten en natuurgebieden, maar ook veel drukke stedelijke gebieden waar je kilometerslang doorheen moet. En de fietsroutes zijn hier hun naam niet altijd waardig,’wij kunnen het beter alleen’ Brexitland zou wat dit betreft bij veel EU landen zijn licht wel eens mogen opsteken. Het Sustrans cycling route netwerk werkt met vrijwilligers die enorm hun best doen om zo autovrij mogelijke routes uit te stippelen, maar ik vraag me af in welke mate ze overheidssteun krijgen en of de overheid sowieso investeert in degelijke fietspaden…. De slijkweggetjes waar je soms langs moet suggereren van niet.

 

Om mijn laatste fietsdag in Britse stijl af te sluiten, reed ik nog eens anderhalf uur in de regen. De zomer was kort in GB dit jaar.

Iets voor 12 uur was ik in York, zodat ik op mijn 1000ste gemakjes de trein van 12:50 op kon.

 

De laatste 5 km naar de ferryterminal regende het ook, maar vanavond wacht me een luxueuze nacht in een privé cabine met badkamer en een uitgebreid dinerbuffet. Dat is welgekomen na meer dan drie maanden simpele eenpansgerechtjes.

 

Geen wifi op de boot, morgenvroeg tekst en foto’s opladen in Nederland.

 

Donderdag 29 augustus :  Europoort ferry terminal – Schijf  (80 km)

 

Om 9:30 was ik door de grenscontrole en kon mijn tocht over de heerlijke Nederlandse fietspaden beginnen. Hoe ontspannend is het om hier te fietsen, zonder voorbijrazend verkeer. De enige mogelijke pretbedervers zijn wind en regen, maar vandaag was het slechts de wind die wat tegenwerkte.

 

De 80 km naar Schijf, waar Els me met Bik zou tegemoet komen, gingen er vlotjes door, tegen 16 uur was ik op camping Schijvenaar.

 

En zelfs in Nederland heb ik onverwachts toch nog even vrij zwaar moeten fietsduwen, over een stijl voetgangersbruggetje, met onderaan enkele trappen, over een autostrade.

 

Morgen de laatste rit naar Antwerpen. Het is voorbij gevlogen…

 

Vrijdag 30 Augustus: Schijf – St.-Antonius Zoersel – Antwerp (50km)

 

Zoals vorig jaar een mooi versierde deur en een heel hartelijk ontvangstcomité bestaande uit mijn drie lieve buurvrouwen.

♥️♥️♥️

 

Klik HIER om de foto’s van WEEK 15 te bekijken