Week 1: Antwerpen – Stropersbos – Lembeke

10 juli – Vertrek in Antwerpen-Berchem

Vandaag ben ik van Berchem (Antwerpen) naar Kruibeke gestapt, via Hoboken en met de veerboot over de Schelde. Op de veerboot was het dragen van een mondkapje verplicht.

 

Ik heb wel wat moeten zoeken om mijn kampeertuin van vannacht te vinden. Er staan geen huisnummers vermeld op de Welcome to my Garden site.

 

Ben benieuwd hoe de voetjes de 20 km van morgen tot het Stropersbos zullen verteren. Vandaag zijn de vellen van mijn eerdere blaren (testwandeling 21/6) eraf gekomen, maar er kwam geen bloed aan te pas.

 

11 Juli – Kruibeke – Sint-Gillis Waas

Toen ik vanmorgen aan het inpakken was, kwam Paul in de tuin werken. We geraakten aan de praat. Hij vertelde me dat de heer des huizes waar ik gelogeerd had, een vijftiger, enkele maanden geleden verongelukt was met de fiets. Hij week waarschijnlijk uit voor een vrachtwagen en viel met zijn hoofd ergens tegen. Niet één keer had hij zijn helm niet opgezet. De man was in het dorp gekend omdat hij altijd een motorhelm droeg op de fiets. Een dagje zonder en het noodlot sloeg toe… Op slag dood.
Ga nooit de fiets op zonder helm!

 

Omdat gastvrouw Helena ’s nachts op reis vertrokken was en de garage had afgesloten, kon ik mijn watervoorraad niet bijvullen. Paul is toen op zijn fiets gesprongen om bij hem thuis een fles water van 2 liter te halen. Een flesje Cola had hij ook bij, maar dat werd wat te zwaar om mee te dragen. Bovendien frommelde hij nog een briefje uit zijn broekzak, een gift voor Straatverplegers/Infirmiers de rue

 

Er zijn nog veel goede mensen op de wereld. Hartverwarmend.
Giften voor mijn staptocht voor straatverplegers kunnen via hun website, met vermelding ‘gift staptocht eva’. Veel dank.

 

Voor donaties:
Straatverplegers/Infirmiers de rue

 

Verder was er qua foto’s niet veel te tonen vandaag. Ik liep de hele tijd door de polders en passeerde eerst Beveren, waar ik in een café met wifi wat gewerkt heb, en daarna Vrasene.

 

Momenteel zit ik in Sint-Gillis Waas in de tuin van een fantastisch koppel. Zij hebben me ‘gedepanneerd’ met mijn voeten. De oude blaar op mijn linkervoet begon wreed pijn te doen, en ik besliste de laatste 9km tot het paalkampeerterrein in het Stropersbos te laten voor vandaag. Zij waren het eerste huis waar ik ging vragen om te mogen tuinkamperen.

 

Ik zit nu met mijn voeten in een heerlijk fris badje water. Daarna zal ik ze verzorgen, en morgenvroeg terug ‘on the road’. Ze zullen het er langzamerhand wel aan gewend raken.

 

12-13 juli – Camping Fort Bedmar

Een pijnlijke staptocht van 11 km en verplichte ‘ziekenboeg’ op Camping Fort Bedmar.

Zondag iets na de middag vertrok ik bij Annemie en Ivo. Zij wezen me een pad naast een beek aan waar het veel prettiger stappen was, maar mijn linkervoet deed al meteen na de eerste meters serieus pijn. Op die manier kan het niet verder, dus ik besliste naar camping Fort Bedmar in De Klinge te wandelen, zo’n 11km verder. Dat eindje kostte me ruim 3 uur effectieve staptijd.

 

Els kwam me achterna met een een aantal reserveschoenen die ik bij haar had achtergelaten om al eens te kunnen verwisselen.

 

Toen ik op de camping mijn schoenen uittrok, wachtte een verrassing: mijn linkersok was dit maal stevig doordrenkt met bloed! Uiteindelijk viel het na het dagelijkse voetbadje en ontsmetting nog wel mee: een klein openstaand kloofje was de boosdoener. Dat dit moeilijk zou genezen besefte ik zo.

 

Maandag met een recente foto naar de apotheek om raad te vragen en verzorgingsmateriaal bij te kopen. Ik moet wachten tot de ‘verbrande’ plek dicht is en dan pas mag er Compeed® pleisters op. Ondertussen verzorgen met Flammazine en proper houden met een steriel kompres en een windeltje. Dat worden dus mijn belangrijkste activiteiten de komende dagen .

 

Omdat de dichtstbijzijnde voedingswinkel hier 3 km vandaan ligt, heb ik maar meteen wat proviand ingeslagen en in mijn geïmproviseerde koud-water koelkast opgeborgen.

Vanavond rijdt Els terug naar huis.

 

Giften voor mijn staptocht voor straatverplegers kunnen via hun website, met vermelding ‘gift staptocht eva’. Veel dank.

Voor donaties:
Straatverplegers/Infirmiers de rue

 

14-15 juli – Voeten laten rusten

Tijdens de verplichte ‘voetrust’ schoolde ik me bij tot ‘camping nurse’ voetverpleging. 😉

 

Ondertussen is de linkervoetzool al goed geheeld. Op de verschroeide plek staat er weer een stevig velletje, enkel het weerbarstige kloofje onder mijn kleine teen staat nog wat open. Morgen hoop ik te kunnen vertrekken voor een korte testwandeling tot een nabije kampeerplaats in de omgeving van het Stropersbos. En daarna hopelijk van dag tot dag weer verder.

 

Ondertussen heb ik, wegens de langdurige regenbuien dinsdag, volop gelegenheid gehad om mijn Exped® matraszetel te testen in de tent. Perfect om te zitten (zetelstand) of liggen (ligbedstand) lezen in de tent.

 

Het goed doordachte systeem bestaat uit een matrashoes die het door middel van straps mogelijk maakt de matras in verschillende standen te vouwen en vast te klikken. En surplus schenkt de beschermende hoes meer ligcomfort omdat je niet op de matrasribbels ligt.

 

Hieronder staan twee foto’s die ik heb gemaakt van mijn matrastest thuis.

 

       

16 juli – Voorhout

Eerste voorzichtige stapdag na drie dagen voetrust. Tien kilometer met heel voorzichtige tred en alles — huid en Compeed® pleisters — is mooi op zijn plaats blijven zitten.

 

Ik vertrok na de regen, rond een uur of drie. Vlakbij de camping passeerde ik de grenspaal waar ik in januari op weg naar Cadzand een foto van mijn fiets had genomen. Toen lag er veel slijk op die zandweg en was ik alles behalve gelukkig dat ik daar met een bepakte fiets door moest baggeren. En nu was ik gelukkig dat mijn traject voor 90 percent over zandpaden liep.

 

Nadat ik mij gisteren verdiept had in het oorlogsverleden van deze streek, passeerde ik in de bossen aan de Nederlandse kant een restant van een Liniegracht, en in het Stropersbos kwam ik langs een reconstructie van een verdedigingswal van de Bedmarlinie, daterend uit de Spaanse Successieoorlog.

 

In het Stroperbos werd ik even teruggekatapulteerd naar mijn paardenverleden toen ik dwars door de kudde moest die het bos begraast. Stevige, mooi ‘ronde’ (=goed in het vlees zittende) paardjes.

 

 

Die van hierboven was me ook welgezind vandaag. Net toen het weer even begon te gieten, bereikte ik de Trompkapel, en hij had de deuren zelfs losgelaten!

 

Tegen 18:30 checkte ik in bij Camping Voorhout, wreed content dat mijn linkervoet het uitgehouden had. Morgen weer een eindje verder, want een camping vlak naast de drukke Expresweg (N49) is niet echt mijn ding.

17 juli – Van Kemzeke naar Moerbeke : 16km

’s ochtends hielden we het niet droog in Kemzeke. Rond 12 uur de baan op, nadat ik mijn telefoon in de taverne van de camping volledig opgeladen had.

 

Vandaag ging het voor 95 percent over asfalt, maar, eens de expresweg (N49) over kon ik gelukkig verder via rustige landelijke weggetjes, op Stekene dorp na.

 

Ik kon een gedeelte van de streek-GR volgen.

Van Stekene tot Moerbeke ging het in één rechte lijn van ongeveer 8 km via een voormalige spoorlijn waarvan een fietspad gemaakt werd. Onderweg fotografeerde ik de stationnetjes van Stekene en Klein Sinaai.

 

 

Bij glazenwasser Robby Pauwels vond ik een ideaal tuinmuurtje om op te lunchen en rusten en nadien mijn zware rugzak makkelijk weer mijn rug op hijsen.

 

Robby kwam net thuis en begon de ruiten van zijn woning te kuisen. Merkwaardig vond ik dat hij de ruiten droog kreeg door met twee straaltjes water die uit zijn borstel spoten met heen en weer gaande beweging de borstel naar omlaag te bewegen zonder de ruit aan te raken. Er kwam geen vod of spons aan te pas. Robby legde me uit dat hij zonder strepen kan kuisen omdat hij osmotisch water gebruikt dat eerst zeven keer gefilterd werd zodat alle kalk, mineralen en andere stoffen eruit verwijderd worden. Straf vond ik dat.

In Kemzeke dorp fotografeerde ik een huis dat in 2016 de prijs ‘mooiste gevel’ van Stekene won.

 

 

Dankzij het ‘Welcome to my garden’ platform overnacht ik in Moerbeke in de tuin van Brenda, een fantastisch gastgezin met drie kinderen, een toffe hond, kippen, geiten, en kleine varkentjes. Ik lig vlakbij de dieren…

 

Iets na mij, arriveerde ook nog een gezin met vier kinderen met de fiets uit Hove.

 

Wat de voeten betreft: de Compeed® pleisters waren wat verschoven en kleefden aan de randen in mijn sok. Heb ze verwijderd zodat de voeten vannacht kunnen luchten, en morgen nieuwe pleisters erop. En nu ontwikkelt er zich weer een klein waterig blaartje aan mijn rechter kleine teen, maar daarvan ondervind ik weinig last .

18 juli – Moerbeke -> Zelzate

Twee verkoelende bossen en verzengende hitte langs de R4/J.F. Kennedylaan in Zelzate.

 

Om 10 uur stond ik vertrekkensklaar. Het was al vrij warm, maar de route was me erg welgezind: na een kleine kilometer doorkruiste ik gedurende een uurtje het mooie Heidebos, en eens Wachtebeke voorbij dook ik in het koele Kloosterbos.

 

Tussen die twee bossen moest ik opnieuw in volle zon over de voormalige spoorweg. In Wachtebeke vIijde ik me een halfuurtje neer onder een schaduwrijke boom. Als lunch kwam een fris bakje aardbeien van bij ‘den ALDI’ als geroepen. Zo geraak ik tenminste aan wat fruit, want de kilo’s die ik thuis wekelijks verorber krijg ik nu niet meegesleurd.

 

Na het Kloosterbos moest ik de E34 onderdoor, en dan kwam het ellendigste gedeelte van deze stapdag: gedurende ruim 2km in volle zon naast de drukke Kennedylaan in Zelzate. Ik voelde de zolen van mijn schoenen bijna smelten, en die van mijn voeten begonnen navenant te schroeien. Deze kalvarie werd aangenaam onderbroken door een telefoontje van Paul Thyssen, de man die me in Kruibeke een fles Spa nagebracht had. Hij vroeg hoe het ondertussen met me ging. Wat zijn er toch nog veel lieve mensen! Waarom komen zulke warmhartige faits divers nooit eens in het nieuws?

 

Ik hield mijn hart vast en verwachtte weer een aantal loszittende vellen wanneer ik mijn sokken zou uitdoen, maar de nieuwe Compeed® pleisters die ik ’s ochtends aangebracht had, zijn mooi blijven zitten. Het branderige gevoel werd veroorzaakt door oververhitting, en niet door nieuwe blaren. Dit neemt niet weg dat ik nog steeds niet helemaal pijnvrij kan stappen.

 

Overnachten doe ik in een ‘Welcome to my garden’ tuin in Zelzate, de enige die op stapafstand van Moerbeke lag. Een tuin waar een mooi verhaal aan vast hangt voor de volgende post.

19 juli – Zelzate -> Lembeke : 21,8 km

Ik dacht dat het weer een warme dag zou worden en was al vroeg uit de veren. Om acht uur verliet ik de tuin van Sonja en Luc, die toen al naar Frankrijk vertrokken waren. Ik wandelde richting Canisvlietse kreek in Nederland. Ik besliste de vrij grote omweg via Sas van Gent en Assenede te maken omdat de kortste weg van Zelzate naar Lembeke uitsluitend via drukke wegen verliep.

 

De wandelrust op de oever van de Canisvlietse Kreek was weldadig. Ik ontmoette er eerst twee vissers die er al van vier uur ’s ochtends zaten met verschillende vislijnen in het water, maar nog helemaal niets hadden gevangen. Ik vroeg hen of ze het lange turen naar de dobbertjes niet beu werden, maar ze bleken met hoogtechnologische vislijnen zonder dobbers te werken die een beep- en lichtsignaal geven wanneer een vis bijt. Ik kreeg meteen een live demonstratie. Je kunt dus gerust zitten pitten tijdens het vissen, de lijn beept je wel wakker. Dat is pas sporten! 😊 (t.a.v. Jim Van Leemput)….

 

 

Een eindje verderop kwam ik zes jongeren tegen die gekampeerd hadden op een bivakplaats, maar dat is voer voor een aparte post.

 

Voor Sas van Gent moest ik het brede kanaal Gent-Terneuzen over. Toen ik over die brug wandelde, vroeg ik me al af waar de ophaalbrug zich eigenlijk bevond. Beneden op de oever kreeg ik het antwoord op een infobord: dit is een ‘draaibrug’ die tussen 1965-1969 gebouwd werd en toen de grootste draaibrug van Europa was.

 

Op een groene verhoogde wal in Sas van Gent liep ik langs het Bolwerk Generaliteit. Na dat stemmige dorpje zagen de buitenwijken van Assenede, die naadloos aansluiten op Sas van Gent, er eerder mistroostig uit…

 

Na Assenede volgde een lange eentonige provinciale weg van een kilometer of acht naar Lembeke. Omdat ik vannacht op een camping verblijf en daar morgen een dag rust neem om mijn kleren te wassen, is Els me weer achterna gekomen. Ze filmde mijn zware rugzaktred die veel van het voetenleed verklaart langs achteren.

 

Vandaag wandelde ik de eerste 8 km trouwens volledig voetpijnvrij. Daarna begonnen ze terug wat te zeuren, maar er is dus beterschap.

Galerij week 1: Antwerpen - De Klinge

Klik op foto voor grotere afbeelding

2020-Week 1

Flickr Album Gallery Powered By: WP Frank