Dakloos in Antwerpen: Danny

Ontmoeting met Danny in de straten van Antwerpen

Op donderdag 25 juni maakte ik een korte lunchwandeling. Slenterend door de smalle steegjes van het oude stadscentrum  zag ik Danny. Hij zat zwijgend op de grond, kijkend naar voorbijgangers. Ik diepte de allerlaatste euromuntjes op uit mijn beurs en legde ze in zijn bedelhoed. Danny gaf me een heel warme ‘dankjewel’.

Tijdens deze kleine gift overdacht ik dat het huidige corona-tijdperk een negatieve impact moet hebben op de inkomsten van bedelaars. De autoriteiten en winkeliers bevelen digitale betalingen aan, dus de meeste mensen hebben weinig of geen cash op zak.

Ik maakte rechtsomkeer en ging naar Danny voor een praatje. Begin juli vertrek ik voor een lange staptocht rond België om geld in te zamelen voor Street Nurses, een organisatie die daklozen medische en hygiënische zorg aanbiedt op straat. Omdat ik al een poos met het idee speel om onderweg daklozen een ‘gezicht’ te geven d.m.v.  korte interviews, vroeg ik of ik aan Danny of ik een kort testinterview mocht afnemen. Hij stemde meteen in.

Danny vertelde me dat hij een van de vijf deelnemers was aan ‘Project Axel‘, een televisieshow uit 2018 waarin de Belgische acteur Axel Daseleire vijf daklozen aanmoedigde om hun leven terug op de rails te krijgen. Danny vond toen een baan in een restaurant, maar kon die niet houden. Hij belandde terug op straat…

Na het interview wilde ik zijn contactgegevens noteren, maar helaas kwam ik niet verder dan zijn naam: geen adres, omdat hij dakloos is. Evenmin een telefoonnummer, want hij heeft geen telefoon… Ik gaf hem dan maar het adres van mijn werkgever, het Humanistisch Verbond, dat vlakbij gevestigd is. Daar kan hij me bellen als hij wil weten hoe het me onderweg vergaat.

Wegens het straatlawaai tijdens dit testinterview – twee krijsende trams die vlak na het begin van de opname passeerden in een aangrenzende straat – realiseerde ik me dat ik een microfoon moet aanschaffen om de audio te verbeteren.